Zehir Zakkum Zamanlar

Ömrüme zarar veren erkekler sevdim;
Cam kırıklarıyla sundular bana tenlerini.
Seviştikçe çoğalan ellerine inandım.
Uzun... çok uzun ayrılıklardan sonra
Sabırsız bir çarmıh gibi açılan kollarına,
Çarmıh sarmaşığıydım, usul usul dolandım.
Bana nazlı ölümler,
Korsan ürpertiler bana,
Bana aklı çelinmiş geceler kaldı.

Ömrüme zarar veren şiirler sevdim;
Aşka ait bir damar kesilmiş gibi
Kızıl atlar boşandı içimin aynasından.
Kanadım sözlerde, gözlerde pıhtılandım.
İnfilaktı, ihtilaldi, laneti üstümeydi
Sözlerin yalanından, yılanından, gözlerin.
Bana düş, bana gizem,
Bana zehir, zakkum zamanlar kaldı.

Ömrüme zarar veren şehirler sevdim;
Yıkılmayı sevdim, hep o enkaz halimi.
Bir depremi tek başıma karşılayabilmek için
Boşaltılmış şehirleri bekledim.
Harçsız kuleler örüp kaldırım taşlarından
Gençliğimi felaket müjdesinde denedim.
Bana çığ, bana boran
Ve umarsız aysarı.
Ah! Bunca zararına sevmenin
Neresinden dönsem geçmiş zamandı.