İnsan en çok, geri dönemediği yerleri özler.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

Hapisanelere Güneş Doğmuyor

Hapisanelere Güneş Doğmuyor Şiiri - Neşet Ertaş

Hapisanelere güneş doğmuyor
Geçiyo bu ömrüm de günüm dolmuyor
Eşim dostum hiç yanıma gelmiyor
Yok mu hapisane beni arayan
Bu zındanda ölem can gardiyan

Birer birer yoklamayı yaparlar
Akşam olur kapıları kaparlar
Bitmiyo geceler, olmaz sabahlar
Yok mu hapisane beni arayan
Bu zındanda ölem can gardiyan

Anamdan doğalı garip kalmışım
Acı hapisane aha genç yaşım
Benim zındanlarda neydi işim
Yok mu hapisane beni arayan
Bu zındanda ölem can gardiyan

Neşet Ertaş

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

İnsan bazen bir cümlenin içinde uzun süre kalır.

Şiir, hapishanede geçen bir ömrü ve dışarıdan kimsenin ilgi göstermemesini anlatır. Anlatıcı, güneşin doğmadığı hücrelerde zamanın geçmediğini, eşinin dostunun gelmediğini söyler. Her gece kapıların kapandığını ve sabahların olmadığını dile getirir. Son bölümde ise doğuştan garip olduğunu ve genç yaşta hapishanede ne işi olduğunu sorgular.

Ana duyguyalnızlık
Ana temayalnızlık
Duygusal yönolumsuz
Yoğunluk85/100

ANLAM

Ana düşünce

Hapishane hayatı, kişinin yalnızlığını ve terk edilmişliğini derinleştirir; dış dünyayla bağları koparır.

Temel çatışma

Anlatıcının dışarıdan birilerini beklemesi ile kimsenin gelmemesi arasındaki gerilim.

ATMOSFER

Hapishanenin kasvetli ve boğucu ortamında geçen, terk edilmişlik duygusunun hâkim olduğu bir atmosfer.
kasvetliboğucuyalnızhüzünlü

BU ŞİİRİ ARARKEN

hapishanede yalnızlıkterk edilmişlikhapishane hayatı
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.