Bazı kelimeler insanı hiç gitmediği yerlere götürür.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

Bulutlarla Yaşamak III

Bulutlarla Yaşamak III Şiiri - Necdet Evliyagil

(Ölümün Düşündürdüğü)

Işıklı yüklü,
Mavi yüklü,
Gri yüklü,
Yağmur yüklü,
Parça-parça
Beyazlarla örtülü;
Dantel gibi kenarları
Parıltılı-parıltılı,
Işıl-ışıl
Çerçevelerle örülü
Bulutlara doğru koşmak,
Onlara yaklaşmak,
Altlarında doyasıya dolaşmak
Ve sağanak-sağanak ıslanmak;
Gökkuşağını kucaklamak,
Mutluluktan uçmak,
Kanat-kanat
Geçmiş yılları yakalamak isteği,
Renkli bir düş değil de nedir? ..
Dağların-tepelerin,
Zirvelerinden-eteklerinden
Salkım-saçak sarkan,
Ilık rügârlarla soluyan,
Sihirli bir sis perdesine uzanan,
Küçük gri bulut parçaları
Cennete açılan kapılarda mıdır;
Buradan iyilik meleklerine,
El mi sallamaktadır? ..

Çocukluğumuzun parlak bulutları
Bir başka mıydı, neydi?
Yalnız maviliklerle mi
Dolup-taşıyordu,
Neden yüreğimizi okşuyordu? ..

Şimdi gel de bir yerde,
Sevdiklerinle elele ver de,
Ara da bul o eski bulutları;
Yitirilmiş tüm umutları.
Ve de Saklambaç oynayan
Sisli bulanık anıları.

Delikanlılığınızda,
En güzel çağınızda,
Pembe bulutlarla
Yaşantınızı sürdürürdünüz;
Sabahlardan akşamlara dek
Güneşin ilk ve son ışıklarında ürpererek,
Bulutların üzerinde yürürdünüz,
Bir kuş kadar hürdünüz…

Şimdi o mutlu
Bulutların altındasınız,
Onlarla kucaklaşmaktasınız;
Koyu, gri, sisli bulutlar,
Bütün yağmurlarını bıraktılar,
Olgunluk çağınızda yakaladılar sizi,
Tepeden-tırnağa ıslattılar
O doyumsuz renkli düşlerinizi;
Böylesine büyülü bir tabloda
Yaşayamazsınız bir daha,
Tutamazsınız aşkla bütünleşen
Günlerinizi-gecelerinizi…

Yağmur yüklü karanlık bulutlar,
Üzüntülerinizde buluştular;
Servi ağaçlarıyla
Dostluklar kurdular;
Geçmiş güzel yaşantınızı
Bile sormadılar, anımsamadılar.
Yağdılar… Boşaldılar…
Toprağın altında
Dünyamızdan göçenlerle
Sarmaş-dolaş oldular;
Susuzluklarından arındılar.
Çimen-çimen,
Bahçe-bahçe,
Servi ağaçlarıyla
Vererek elele
Gökyüzüne uzandılar,
Bulutlara doldular;
Yağmur olup yağdılar;
Yalnızlıktan bunalan
Toprakla kucaklaşan,
Ve beyazlığınca üşüyen
Soğuk bir mermer taşı ıslattılar.
Onu da ağlattılar…

Yeniden yükselirken
Gökyüzüne doğru,
Duman-duman
Bulut-bulut,
Gök gürültüsünün
Şimşekleri arasında
Kayboldular.

Necdet Evliyagil

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

İnsan bazen bir cümlenin içinde uzun süre kalır.

Şiir, bulut imgeleri üzerinden çocukluk, gençlik ve olgunluk çağlarını karşılaştırır. Anlatıcı, geçmişteki renkli ve mutlu bulutların yerini yağmur yüklü karanlık bulutlara bıraktığını, bu bulutların ölümü ve yalnızlığı hatırlattığını dile getirir. Son bölümde bulutların gökyüzüne yükselip kaybolması, ölümün kaçınılmazlığını ve döngüselliğini sezdirir.

Ana duyguhüzün
Ana temaölüm
Duygusal yönolumsuz
Yoğunluk80/100

ANLAM

Ana düşünce

İnsan yaşamı boyunca bulutlar gibi değişir; çocukluk ve gençlikteki renkli düşler, olgunlukta yerini yağmur yüklü karanlık bulutlara ve ölüm gerçeğine bırakır.

Temel çatışma

Geçmişteki mutlu, renkli düşler ile şimdiki yağmur yüklü, karanlık gerçeklik arasındaki karşıtlık.

Duygusal akış

Çocukluk ve gençlikteki renkli düşlerden olgunlukta yağmur yüklü karanlık bulutlara ve ölüm düşüncesine doğru bir geçiş var.

ATMOSFER

Yağmur yüklü bulutların gölgesinde geçmişe özlemle bakan, ölümü ve yalnızlığı hissettiren kasvetli bir atmosfer.
hüzünlünostaljikkasvetliyalnız
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.