Şiir, unutmak istemediğimiz şeylerin evidir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Nasıl seversin şu gökyüzünü?
İnsanı çıldırtasıya güzelleşir.
Hele dalınca ufuklara;
Dokunsan ağlıyasım gelir.
Sanarım gökler çaldı içimden
İyiye, güzele duyduğum hasreti
Sanarım bu boşluk içinde özlediklerim..
Nasıl seversin şu gökyüzünü?
Bak yine al’ı maviye katmada
Beni yüz üstü bıraktı da;
Renkleri oynatmada…
Nail Abbas Sayar
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, gökyüzüne bakarken içindeki iyiye ve güzele duyulan hasreti derinleştiren bir anlatıcının duygularını dile getirir. Gökyüzünün güzelliği karşısında hem hayranlık hem de hüzün duyulur; anlatıcı, gökyüzünün kendi özlemlerini çaldığını ve onu yalnız bıraktığını hisseder. Şiir, gökyüzü üzerinden insanın iç dünyasındaki özlem ve yalnızlık duygularına bağlanır.
ANLAM
Gökyüzünün güzelliği, insanın içindeki özlemi ve yalnızlığı açığa çıkarır.
gökyüzünün güzelliği ile anlatıcının hüznü arasındaki karşıtlık
Gökyüzüne duyulan hayranlık, yerini özlem ve yalnızlık hissine bırakır.
ATMOSFER
Gökyüzünün güzelliğiyle birlikte hüzünlü ve özlem dolu bir iç dünya atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, zamanın silemediği şeylere tutunur.