Şiir, zamanın silemediği şeylere tutunur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kutsal mabet kapısında
Avuç açmıştı sadakasına.
Cılız, can çekişen bahtsız sefil,
Aç ve susuz... ve ıstırabında.
Dilendiği bir tek lokma ekmek,
Bakışında canlıydı ıstırap,
Biri ise, uzattığı o eline
Bir taş bastı, çekinmeden, fakat.
Ben tıpkı o, yalvardım aşkına
Acı gözyaşlarım ve özlemimle.
Ve tıpkı o, en pak duygularım
Kandırılmış oldu, sonsuza dek, seninle!
1830
Çeviren: Melaike Hüseyin
Mihail Yuryeviç Lermontov
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, kutsal bir mekânın kapısında dilenen bir dilenci ile anlatıcının kendi aşk deneyimi arasında paralellik kurar. Dilenciye ekmek yerine taş verilmesi gibi, anlatıcının en saf duyguları da sevgili tarafından aldatılmış ve karşılıksız bırakılmıştır. Şiir, ihanet ve hayal kırıklığı üzerinden acı bir iç dökme olarak sonlanır.
ANLAM
En saf duygular bile bazen en acımasız şekilde karşılık bulur; sevgi ve merhamet bekleyen, taşla karşılaşabilir.
Yalvaran masumiyet ile duyarsız zalimlik arasındaki karşıtlık; aşkta umut ile ihanet.
Dilencinin acısından anlatıcının kendi aşk acısına geçişle duygu yoğunlaşır.
ATMOSFER
Kutsal bir mekânın gölgesinde yaşanan hayal kırıklığı ve acıyı yansıtan kasvetli bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, yalnızlığın kendine bulduğu en güzel dildir.