İyi bir şiir, bittiği yerde başlamaya devam eder.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Zaman mı geçti, yok ben mi esriktim,
Zakkuma bağlardım güneşi,
Gecenin ağır ununu elerdim,
Ay beniisrail zeytini.
Anlıksal birliğin simgeleriydi
Gülkurusu, altın ve tirşe.
Sirinksin yediveren sesi,
Aselbent, buhur kokuları içinde.
Ölmüşüm orda bir aralık,
Unutuverdim konuştuğum dili,
Ama ağacın kendisiydi,
Kavramı değildi görünen artık.
Melih Cevdet Anday
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, zamanın geçişi ve benliğin dönüşümü üzerine düşünen bir anlatıcının iç sesini yansıtır. Anlatıcı, geçmişteki canlı imgelerle (güneşi zakkuma bağlamak, gece ununu elemek) şimdiki unutulmuşluk ve ölüm hâli arasında gidip gelir. Son bölümde artık görünenin kavram değil, doğrudan ağacın kendisi olduğu vurgulanarak algısal bir dönüşüm anlatılır.
ANLAM
Zamanla birlikte dil, bellek ve algı değişir; görünen şey artık kavramı değil, kendisidir.
geçmiş ile şimdi arasındaki kopuş
Geçmişteki canlılıktan şimdiki unutulmuşluğa doğru bir geçiş var.
ATMOSFER
Geçmişin canlı imgeleriyle şimdiki unutulmuşluk arasında salınan hüzünlü ve düşünceli bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Herkes susar; bazıları şiir yazar.