Kelimeler bazen insanı kendine getirir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Dünyada geçirdim çocukluğumu
İnsanlardan eşya yaparlar
Kırmızı bir orman iki boyutlu
Kendi başına yağardı kar.
Gör ki, öldüğümde bilmedim,
Elimde bunca sözcük kaldı,
Nerde geçecek benim erginliğim
Bu dünya bir daha olmalı.
Bir dünya daha olmalı, burada
Bir yerde, o kadar yakın ki,
Seslensem duyulacak belki,
Belki başladım onu yaşamaya.
Melih Cevdet Anday
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, çocukluğun dünyasını ve yetişkinliğe geçişi sorgulayan bir anlatıcının sesidir. Anlatıcı, insanların nesneleştirilmesinden, iki boyutlu bir orman imgesinden ve kendi erginliğini nerede yaşayacağını bilememekten söz eder. Son bölümde ise bu dünyanın yanı başında başka bir dünyanın olabileceğine dair bir sezgi belirir.
ANLAM
İnsanın içinde yaşadığı dünya yetersizdir; başka bir dünya arayışı ve kendini gerçekleştirme ihtiyacı kaçınılmazdır.
mevcut dünya ile arzu edilen başka bir dünya arasındaki gerilim
Çocukluk ve yabancılaşma anlatımından, başka bir dünya olasılığına doğru bir açılım var.
ATMOSFER
Şiir, çocukluk anılarıyla örülü, hafif hüzünlü ama başka bir dünya olasılığıyla umut kırıntısı taşıyan bir atmosfer sunar.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, daha iyi bir yerde yaşamak için.