Bazı cümleler kapıyı çalmaz; doğrudan içeri girer.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

Salman Raduyev

Salman Raduyev Şiiri - Mahmut Temizyürek

Bunlar o zaman yaşandı
Suda kımıldarken dünya
Dönerken bebek karında
Gökten at süzülürken karanlık sulara
Adın ne diye sordular
Raduyev Salman dedim
İnanarak heceledim sözcükleri
O an dağlarda yağmur taneleri ölenlerin ahı
Gökkuşağı olarak sardı bedenimi
Soluduğum her şeyi emdi hava
Bana sıcak nemle geri verdi
Aşkımın dudağından hatıra
Uyuyor o,
Şimdi derin sulardan derin sulara
Oğlunu emziriyor ya
Ya da ağıt yakıyor
Bana, ben hâlâ oradaydım ve zaten
Söküp fırlattığı tek kaldırım taşı bile olmayan
Bir serçe kadar sokaklarda
Adım Salman dedim
Dağların yangın ekeni kül biçeni
Ra-du-yev Sal-man diye heceledim bir daha

Hecelerken çekildim
Çekildim kayaların dibinden
Göğsüme doğru kapanıp sığınaklara
Keşke bir mitingde ölseydim
Göğsümden kan sızarken
Uğultulara karışıp gitseydi ahım
Duyduğum seslere bir yanıt vermeseydim
Olmadı bunlar, tünelden çıkarken buldular beni
Kim olduğumu sordular
Sıradan bir iş günüydü
Dünyaya oluk oluk akarken insanlar
Dilim dilim koşarken tezgâhlara
Raduyev Salman dedim kısaca

Dedim ve gözlerimin gerisine çekildim
Sigara içercesine ölenlerin yanına
Bir fotoğrafa baka baka büyürken
Gökten düşen bir ışıkla paramparça
O çocuğun yaşında
Oğlumu öpüyorum her parçasından
Yuvada öğrendiği şarkıyı söylüyor diye bana

Ben hâlâ orada kaldım
Tarihin vahşetinde, anamın dilinin dizinde
İsterdim bir otel odasında yalnızlığımla buluşmayı
Bir ahududu hatırası kalmalıydı o günden bana
Ölmedim iki şehir arasında hasretimle gezerken
Bunlar ben olmadım
Daha savaştan dönemedim ben baba
Çocuğum daha çığlığımı duyan çıkmadı
Adımı sormaktan başka konuşan yok
Konuşsam ne yazar sözlerim kısa
Ben şim-di tut-sak bir Ra-du-yev-im
Bir sözüm olabilir mi dağlara

Öyleyse neden fırlıyorum yatağımdan
Dünyaya geç kalmış güneşim sanki her sabah
Doğmasam gaflete boğulur insanlar
Her sabah sırtımda bir namluyla işe giderken
Alnımda Serez yağmuru serinliği her sabah
Her kurşun bende iz mi bıraktı da
Her yaralıynan acıyor
Her ölüynen gömülüyor bu yürek
Adını söyle diyorlar bana
Neden adın Salman Raduyev de
Mahmut Temizyürek değil, söyle

İçimdeki fırtına, duyurmuyor bu sesleri
Aklı zırhının hışırtısıyla çalışan savaşçı mıyım
Sahiden kılıcı kalbine batan
Yoksa

Mahmut Temizyürek

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Bazı kelimeler insanın içindeki eski ışığı yakar.

Şiir, savaş ve çatışma ortamında kimliğini ve yaşadıklarını sorgulayan bir anlatıcının sesidir. Anlatıcı, kendisine sorulan ad üzerinden Raduyev Salman kimliğini benimser; ölüm, hasret ve şiddet imgeleriyle örülü bir iç hesaplaşma yaşar. Geçmişten kopamama, oğluna duyulan özlem ve savaşın yarattığı yıkım şiirin merkezindedir.

Ana duyguhüzün
Ana temasavaş
Duygusal yönolumsuz
Yoğunluk80/100

ANLAM

Ana düşünce

Savaş, bireyin kimliğini ve ruhunu parçalar; geride kalanlar için hayat, ölüm ve hasretle iç içe geçer.

Temel çatışma

Savaşın vahşeti ile bireyin iç huzuru ve kimlik arayışı arasındaki gerilim.

Duygusal akış

Başlangıçta kimlik sorgulaması ve hatırlama, sonlara doğru içsel fırtına ve umutsuzluğa evrilir.

ATMOSFER

Savaşın yıkımı, ölüm ve hasretle örülü kasvetli bir iç dünya.
hüzünlükasvetligerginyalnız
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.