Tiamat'ın Şuur Taktikleri

İstanbul, bilinçakışına çok uygun bir şehir anne.
Burada herkes kapasitesi kadar şizofren
Burada herkes Sarı Ceket giyiyor.
Her evde bir gaz odası var mutlaka.
Üniformalar, kırbaçlar her zaman hazır.
Ütülü ve cilalı.
Üzüntü ve şiddet, daima el altında..
Birileri birilerinde hep misafir sanki..
Kapı çalınıyor, geliyorlar, birkaç kadeh birşey içiliyor.
Ve herkesin anlattıkları yalnızca kendisiyle ilişkili..
Herkes, yalnızca kendi bayrağını taşıyor.
İstanbul'da hayattan çok ölümün sözü geçiyor anne.
Yüzlerin bir kısmında karanlık ve perili orman,
bir kısmında ete henüz saplanmamış bıçağın titreşimleri!
İstanbul'daki insanların yüzleri Titanic!
Yüz Ünlü Türk'le sınırlı varoluşlara şehrin özel radyolarından
çağrılar yapılır:
isteklerinizi çalabiliriz.
İsteklerimizi çalıyorlar bizden anne.
Arzularımızı, umutlarımızı, ideallerimizi zorla alıyorlar elimizden.
isteklerinizi çalabiliriz.
Bir tehdit de gizli bu sözde.
Ne yapmazsak tehlike altındayız.. bilinmiyor.
Kimse nasıl davranacağını, nasıl davranması gerektiğini
BİLMİYOR.
Şahane aşklar, felaketlerle son bulurken
Muazzam zekalar uyuşturucuyla yaralanırken
ten kıymeti, fikir kıymeti çalınan isteklerimizle beraber yokoluyorlar.
İstanbul Vantuzları!
Artezyen Kuyusu!
Artezyen Kuyusu'yla birleşen yatay kuyular!
Hırsızlar: Onursuzluklarına çaldıkları değerleri ekleyerek
sürünenler! Onların ayakları yok anne!
Olmayacak da!
Bir sürüngen,
ayağa kalkamadığı için ihanete yatkındır!
Katiller: Kararan vücutlarını başkalarının kanallarıyla ovarlar!
Ayakbaşparmaklarından başlayan uyuşma,
tüm toplumu, tüm kültür mozaiğini kaplar.
Sesler, birbirine karışır.
Görüntüler, özlerini kaybeder.
Kıyamet, budur anne.
Kıyamet, netliğin bozulmasıdır.
Kimseyle konuşmayacağım artık!
Yalnızca, bilmek istiyorum.
Ben neden hissediyorum? !
Ben neden düşünüyorum? !
Cehalet ile Bilgi'nin ortak paydası ne? !
İstanbul'daki cehalet, başka bir yerde bilgi mi? !
Ben, bilginin merkezinde cahil kalabilir miyim? !

Ben..
Ben herkes kadar arkada mıyım anne? !