Bazı kelimeler bir yere değil, bir zamana götürür.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Canımı yakıyor ağacın gölgesi,
çıkarıp suya atıyorum en eski hücremi ve
acımın eseri teni.
Ağaç, çok gülüyor gecenin çıplak ayaklarına,
sarhoşuz hepimiz tavşan dudaklardan ruhlarımıza kadar
hüznü hoşgör; nasılsa yarın pazar.
ellerimiz uyur, biz bedenlerimizi parka götürürüz azar azar.
Küçük İskender
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, ağacın gölgesinin canını yakmasıyla başlayan bir iç hesaplaşmayı anlatır. Anlatıcı, geçmişine ve acısına ait parçaları suya atarak kurtulmaya çalışır. Gece, sarhoşluk ve hüzün iç içe geçerken yarının pazar olmasına sığınılır. Ellerin uyuması ve bedenin parka taşınması, gündelik hayatın ağırlığına karşı bir tür teslimiyet ve kaçış hâlini yansıtır.
ANLAM
İnsan, acı veren geçmişinden ve bedeninden kaçmaya çalışsa da hüzün ve yalnızlık peşini bırakmaz.
Geçmişle yüzleşme arzusu ile ondan kaçma çabası arasındaki gerilim.
ATMOSFER
Gece, sarhoşluk ve hüzünle örülü, kaçış ve teslimiyet arasında salınan bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.