İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Yandım köze döndüm ben ateşlere
Derdimle takıldım ben bir neştere
Delindi ciğerim kapandım yere vay
Beni kaldıracak el gerek bana vay
Halden anlar isen haldaş olalım
Gurbet gezdin ise yoldaş olalım
Anasız babasız gardaş olalım
Ucu yar zülfünde yol gerek bana vay
Karacaoğlan derki garip ellere
Esip esip bize gelir yellere
Ormalanmış yar zülfün tellere vay
Ona bağlayacak gül gerek bana vay
Karacaoğlan
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, derdinden yaralanmış bir anlatıcının acısını ve bu acıyı paylaşacak bir dosta duyduğu ihtiyacı dile getirir. Anlatıcı, gurbet ve yalnızlık içinde haldaş, yoldaş veya gardaş olabilecek birini arar. Son bölümde ise sevgilinin zülfüne bağlanacak bir gül arzusuyla sonlanır.
ANLAM
Acı çeken insan, kendini anlayacak ve yaralarını saracak bir dost arar.
Yalnızlık ile dostluk ihtiyacı arasındaki gerilim
ATMOSFER
Acı ve yalnızlıkla örülü, dostluk arayışının eşlik ettiği hüzünlü bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı kelimeler insanı hiç gitmediği yerlere götürür.