İnsan bazen bir şiirde çocukluğunu bulur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Sonunu yokladım sonu yol imiş
Yürü yalan dünya senden usandım
Çok emekler çektim hepsi zay oldu
Cesedin içinde candan usandım
Ağırdır kalkmıyor yükümün tayı
Demirdir çekilmez feleğin yayı
Aradım cihanda nazlı yar deyi
El içinde olan sözden usandım
Karacaoğlan der ki bize ne oldu
Koynumuz köpüklü kan ile doldu
Saatim ay oldu günüm yıl oldu
Gelip geçen kara günden usandım
Karacaoğlan
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Anlatıcı, dünyanın yalanlarından ve çektiği emeklerin boşa gitmesinden yakınır. Feleğin ağır yükü altında ezilir, sevdiğini ararken insanların sözlerinden bıkar. Sonunda Karacaoğlan kimliğiyle geçen kara günlerden usandığını söyler.
ANLAM
Dünya yalandır, çekilen emekler boşa gider ve insan bu düzenden usanır.
umut ile umutsuzluk
ATMOSFER
Kasvetli ve usanç dolu bir dünya algısı hâkimdir.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı kelimeler insanı hiç gitmediği yerlere götürür.