Bazı kelimelerin yaşı yoktur; hep aynı yerden acıtır.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
sesler geçiyor gözlerimden akşam vakti
ne desem dinlemiyor bu saatte kimse ay halimi
bıraktım ben de yelesini taylarımın soğuk iklimlere
alnından öptüm bütün sularını dünyanın sessizce
babam da annesini öpmüştü alnından o gece
büyürken ıssız iklimler halinde ay kendi halinde
bu yüzden hâlâ sesler geçiyor alnımdan her gece.
Halim Yazıcı
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, akşam vakti geçen sesler ve yalnızlık duygusuyla başlar. Anlatıcı, kimsenin kendisini dinlemediğini, taylarını soğuk iklimlere bıraktığını ve dünyanın sularını alnından öptüğünü anlatır. Babasının da annesini alnından öptüğü o geceyi hatırlar; büyürken ıssız iklimlerde ayın kendi hâlinde olduğunu söyler. Şiir, her gece alnından sesler geçmesiyle sona erer; yalnızlık, özlem ve geçmişin izleri öne çıkar.
ANLAM
Yalnızlık ve geçmişin hatıraları, kişinin iç dünyasında sürekli yankılanır.
yalnızlık ile geçmişe duyulan özlem
ATMOSFER
Akşam vakti geçen sesler ve ıssız iklimlerle örülü hüzünlü bir yalnızlık atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Herkes susar; bazıları şiir yazar.