Boşluğa Düşmek

emdim karanlığı
üşüdüm senden
düştüm boşluğuna eski zamanın

ne bu geceleri ağlamak sensiz
ne bu acıları taşımak bir sır

zaman süt emiyor memelerinden
kanın birikiyor sıcak küllerde
kül tutuştu
saçının yangınından
birikti orada bütün ırmaklar
koptu kıyametim son baharından

emdim karanlığı
üşüdüm senden
düştüm boşluğuna eski zamanın

dağınık gülüşün hicran katıyor
güz yanığı yemyeşil gözlerime

usul usul aktın damarlarıma
bükülmez bileğim koptu kolumdan
en tenha yerinden vuruldu kalbim
yandı şahdamarım bakışlarından

ağlayışın azgın
isyanın yangın
nefretin dönüştü bir yanardağa

düştüm boşluğuna
eski zamanın

emdim karanlığı
üşüdüm senden