Her şiir biraz eksik kalmış bir konuşmadır.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kerem kıl ey saki yüz verme bana
Gönül o yüzlerden fariğdi gitti
Sevda illetinden açma söz bana
O illet bana bir nar idi gitti
Evvelden gül gübü olurdum handan
Şimdi bülbül gibi kalmışım giryan
Ya nice ağlayıp etmeyim efgan
Yarim sadakatli yar idi gitti
Gözlerim yarin muvafık ismi
Hüsnüne düşmüştür mutabık ismi
Ne zaman okunsa bir aşık ismi
Derler ki Emrah var idi gitti
Erzurumlu Emrah
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şair, sevgiliden ayrılmış ve derin bir üzüntü içindedir. Eskiden mutlu ve gülen biriyken şimdi ağlayan bir bülbüle benzetir kendini. Sevgilisinin sadık olduğunu ancak artık gittiğini söyler. Son dizede ise aşıklar anıldığında kendisinin de adının geçtiğini, onun da gittiğini belirtir.
ANLAM
Sevgilinin gitmesiyle geride kalan aşığın çektiği acı ve yalnızlık.
Geçmişteki mutluluk ile şimdiki acı arasındaki karşıtlık.
Başlangıçta sevgiliden uzak durma isteği varken, sonunda aşıklar arasında anılma ve yok olma duygusuna evrilir.
ATMOSFER
Hüzünlü ve nostaljik bir ayrılık atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı kelimeler insanın içindeki kapıları açar.