O Yalnız

Şiir, anlatıcının kendini uzak, eski ve sayısız bir varlık olarak hissettiği bir içsel yolculuğu anlatır. İlk bölümde yalnızlık ve uzaklık teması öne çıkarken, ikinci bölümde çocukların oyun oynamadığı kuzeyde bir kar dağıtımı ve eski çağlara ait bir para imgesiyle geçmişe ve yabancılaşmaya bağlanır. Son bölümde akşam, bölüşülmüş ışıklar ve sayısız benlik arasında anlatıcı kendini tarif edemez, güneşler ıslak ve soluğu kalındır.