Bazı kelimeler insanı hiç gitmediği yerlere götürür.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

The Village Street

The Village Street Şiiri - Edgar Allan Poe

Bu tedirgin temaşa gölgeler içinde
Yürürken bir akşam vakti
Suskun, asude bir kız
Bana gül yüzüyle eşlik etti.
Yalnızca yanımda yürüyor;
Tüm endamıyla süzülüyordu, gelinler gibi.
Parlıyordu ay durgunca
Islak çayırlar üzerinde,
Bitap düşmüş berrak ırmak üzerinde;
Yüksek yüce dağlar üzerinde,
Rüzgarların rakstan yorgun düştüğü
Okyanus ile yıldızların buluştuğu sular üzerinde
Parlıyordu ay durgunca.

Kır evinin kapısından geçip;
Kara ağacın uzun dalları altından
Çakılların serildiği yollara,
Yosunlu sorkunlar altından
Yorgun çınara,
Dolaştık sessiz sakince; hiç konuşmadan.

Sayısız yıldızın olduğu bu manzarada
Tüm ihtişamıydı görülen, cennetin.
Yıldız berraklığının ışığı gibi,
Kaynağıydı gecenin ışıltısının
Evet kızıydı sanki Ay'ın
Aydınlığı bu parlak umutların.

Duyuluyordu kara ağaç yapraklarının fısıltısı
Bu ezgiler ki haz ve huzurun tınısı,
Mis kokulu çiçekler ve ağaçlar arasında
Uyuya kalmışken rüzgarların hırsı,
Sanki dinmemişti güzel denizlerden gelen
Irak yerlerin müzik mırıltısı.

Kusursuz bu mucizevi güzellik
Süsüydü tüm bu manzaranın
Ben ise ırmak kıyısında sorkunlar altında
Döküyordum içine masalların;
Yüreğimin ikrar edemeyeceği aşkımı
Bu aşk ki süsü olan bir kaç rüyanın.

Puslu alaca karanlık aydınlığında
Süzülüyordu yanımda sakinliğiyle;
O sessiz ahsen,
Tüm güzelliği ve elimliğiyle.
Geliverdik ırak yerlere
O, suskun ve alaycı kız ile.

Beyhude yürüdüm yanında.
Geçti önünden gözlerimin;
Bir anda beni benden alan
Acı anıları mazinin...
Dokundu bana Ağustos yağmuru gibi
Gazellere çarpan ani ve serin.

Kır evinin alçak kapısı yanında,
Dökülüverdi ağzımdan sade tek bir kelime;
Daha önce dudaklarım arasında hiç buluşmamış.
Ayrıldık kara ağacın gölgesinde,
Yürüdüm uzaklara avare avare
Gönlü buruk, sonsuzluğa, biçare.

Sessiz, sedasızca aldım yol;
Evime, vakit gece, ben yalnız
Aniden saplandı içime bir elem;
Gençliğimde hiç tanışmadığımız.
Tuhaf bir hüsran ki bu misafir
Gecenin ilk rüyasıyla uçup giden, habersiz.

Artık divane ahenksiz melodiler
Kara ağaçların mırıltısı,
Ve gölgeler gibi belirgin
Dokunuyor bana sorkunların iniltisi,
Uğraşıyor benimle gecenin melteminde
Çınarın neşesi.

Her sabah ve her gecenin gölgesinde;
Belirir gölgesi kederimin,
Çekişirken hüzünlü hazan ay ışığı
Uğultusuyla kıpraşan yaprakların.
Ha gayret yürek unut o sanemi
Ah gönül düş artık peşinden bu düşlerin.

İngilizce dilinden çeviren: Abdullah TANYILDIZ

Edgar Allan Poe

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.

Anlatıcı, akşam vakti gölgeler içinde yürürken yanına eşlik eden suskun ve güzel bir kıza duyduğu aşkı anlatır. Birlikte doğa içinde sessizce yürürler; ancak anlatıcı duygularını bir türlü dile getiremez. Ayrılık sonrası içinde derin bir hüzün ve pişmanlık kalır; geçmişin anıları ve kederi onu yalnız bırakır.

Ana duyguhüzün
Ana temakarşılıksız aşk
Duygusal yönolumsuz
Yoğunluk75/100

ANLAM

Ana düşünce

Karşılık bulamayan bir aşkın ardından duyulan derin hüzün ve pişmanlık, geçmişin anılarıyla birlikte kalıcı bir kedere dönüşür.

Temel çatışma

Anlatıcının duygularını ifade etme isteği ile bunu yapamaması arasındaki gerilim; aşk ile ayrılık, umut ile hüsran karşıtlığı.

Duygusal akış

Başlangıçta huzurlu ve hayranlık dolu bir yürüyüş, ayrılıkla birlikte hüzün ve pişmanlığa dönüşür.

ATMOSFER

Akşamın gölgeleri ve doğanın huzurlu ama melankolik güzelliği içinde geçen, ayrılıkla birlikte kederli bir hal alan bir atmosfer.
hüzünlünostaljikdinginyalnız
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.