Şiir, insanın içinde susturduğu şeylerin sesidir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
İçkievinden çıkınca
Camdan
demin oturduğum yere
baktım.
Sigara paketimi
masada unutmuşum.
Sandalyede
Tıpkı benim gibi
Oturuyor boşluğum.
Bir eli alnında
benim gibi.
Ama
biraz daha mı hüzünlü?
Otururken de
Biraz daha mı çıkarıyor
kamburunu?
Biraz daha mı benziyor
babama?
Bir yaş büyüğüm babamdan
ve rüzgar
bir törendeki gibi
çekiştirir durur
yağmurluğumu.
Cemal Süreya
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, bir içkievinden çıkan anlatıcının geride bıraktığı boşluğa bakmasıyla başlar. Masada unutulan sigara paketi ve sandalyede oturan boşluğu, anlatıcının kendine dışarıdan bakışını simgeler. Boşluk, anlatıcının babasına benzerliği üzerinden geçmişle ve kimlikle hesaplaşmayı çağrıştırır. Rüzgarın yağmurluğunu çekiştirmesiyle şiir, yalnızlık ve geçicilik duygusuyla sonlanır.
ANLAM
Kişi, kendini dışarıdan gözlemleyerek yalnızlığını ve geçmişle olan bağını fark eder.
kişinin kendiyle ve geçmişiyle yüzleşmesi
Dışarıdan bakışla başlayan duygu, boşluğun kişileştirilmesiyle derinleşir ve babaya benzerlik üzerinden geçmişe uzanır.
ATMOSFER
İçe dönük, melankolik ve yalnız bir atmosfer hâkimdir.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı cümleler yıllarca insanın içinde yürür.