İnsan bazen bir şiirde çocukluğunu bulur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kulak ver ki havasında bahçemizin,
Gök maviliğinden, dal yeşilliğinden
Bir türkü söylenmede kendiliğinden;
Nasıl dinlersen öyle, sen veya hazin.
Kulak ver, dolaşan ruhumuzu tel tel;
Dallardaki tomurcukları ürperten
Bir türkü söylenmede kendiliğinden;
Dinlenmedikçe ömrün artar, öyle güzel!
Cahit Sıtkı Tarancı
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, bahçe ve doğa imgeleriyle örülü bir ortamda kendiliğinden söylenen bir türküye kulak verilmesini öğütler. Anlatıcı, bu türkünün ruhu ve doğayı sardığını, dinleyiş biçimine göre hüzünlü ya da güzel olabileceğini, dinlendikçe ömrün güzelleştiğini ifade eder. Şiir, doğanın sesine açık olmanın insan ruhuna kattığı dinginlik ve güzelliğe bağlanır.
ANLAM
Doğanın kendiliğinden akan türküsüne kulak vermek, insan ruhunu ve ömrünü güzelleştirir.
ATMOSFER
Bahçe ve doğa sesleriyle örülü, dingin ve davetkâr bir ortam.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan kendini en çok sessizliğinde ele verir.