İnsan en çok, geri dönemediği yerleri özler.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Otur ki sandalye hatırlasın
Sandalye olduğunu.
Masa da unutur masalığını,
Elini komasan üstüne
Bakışlarını ayırmaya gelmez,
Sürahi boşalır sonra suyundan.
Kadehim kadehim dediğin şey,
Dudağını değdirmedikçe kadeh değildir.
Mezeler de bilmez renklerini, lezzetlerini,
Çatalını dokundurmazsan.
Fakat farkındamısın? ...
Cahit Sıtkı Tarancı
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, gündelik nesnelerin ancak insan teması ve ilgisiyle anlam kazandığını anlatır. Sandalye, masa, sürahi, kadeh ve meze gibi eşyalar, insan dokunuşu olmadan kendi özelliklerini ve işlevlerini yitirir. Anlatıcı, okuru bu ilişkiyi fark etmeye çağırır ve son dizede doğrudan bir soruyla uyarır.
ANLAM
Nesneler ancak insanın onlara yönelmesi, dokunması ve onları kullanmasıyla gerçek kimliklerini kazanır.
İnsan ilgisi ile nesnelerin kendi başına anlamsızlığı arasındaki gerilim
ATMOSFER
Sakin ve düşündürücü bir farkındalık çağrısı
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, söylenemeyenin incelikle söylenmesidir.