İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Şu dünya içinde ben aciz kulun
Fikirlerdir bilmeseler ne çıkar
Hakkın selamım geçerken yolda
Dönüp bana vermeseler ne çıkar
Dost ile dost bir menzile yeterken
Bir kenarda durup kendim beklerken
Yüz bin dertle bir yatakta yatarken
Kapım açıp sormasalar ne çıkar
Davut Sulari'ye bade erince
Ezirail başucuma gelince
Birgün can cesetten ayrı kalınca
Beş arşına sarmasalar ne çıkar
Aşık Davut Sulari
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, dünya hayatında yalnız kalan ve aciz olduğunu dile getiren bir kulun, insanların kendisine selam vermemesi, halini sormaması gibi ilgisizliklere karşı kayıtsız kalışını anlatır. Anlatıcı, dostluk ve vefa beklentisinin boşa çıkmasına rağmen ölüm gerçeği karşısında bunların önemsizliğini vurgular. Son bölümde Davut Sulari ve Ezrail anılarak ölümle yüzleşme ve bedenin kefenle sarılmaması gibi durumların da önemsiz olduğu ifade edilir.
ANLAM
Dünya hayatında insanların ilgisizliği ve vefasızlığı, ölüm gerçeği karşısında önemsizdir.
İnsanlardan beklenen ilgi ve dostluk ile bunların görülmemesi arasındaki gerilim.
ATMOSFER
Yalnızlık ve vefasızlık içinde geçen, ölüm gerçeğiyle yüzleşen bir kabulleniş atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan bazen bir dizede kendine rastlar.