Bazı kelimeler insanın içindeki kapıları açar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Annemin dili,
Babamın dili,
İstanbul'umun dili,
İstanbullumun dili.
İstanbul'umun efendisi,
Hanımefendisi.
Sokaklarımın bekçisi,
Yoğurtçusu, balıkçısı.
Can dilimi konuşanım,
Canım benim.
Ninnilerimi bu dil söyledi,
Masallarımı bu dil.
Bu dille duydum türkülerimi,
Bu dille okudum şairlerimi.
"Zalim beni söyletme derunumda neler var."
Âsaf Hâlet Çelebi
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şair, İstanbul'un gündelik yaşamındaki insanları ve kendi çocukluk hatıralarını, onların konuştuğu dil üzerinden anlatıyor. Bu dil; annesi, babası, ninnileri, masalları, türküleri ve okuduğu şairleriyle kurduğu bağın taşıyıcısı olarak yüceltiliyor. Şiir, İstanbul'a ve o şehirde konuşulan dile duyulan derin sevgi ve aidiyet duygusuyla sona eriyor.
ANLAM
İstanbul'un dili, kişinin ailesi, çocukluğu ve kültürel kimliğiyle kurduğu bağın temelidir.
ATMOSFER
Sıcak, samimi ve nostaljik bir İstanbul atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, unutmak istemediğimiz şeylerin evidir.