Bazı kelimelerin yaşı yoktur; hep aynı yerden acıtır.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

O Taraçaların

O Taraçaların Şiiri - Andre Breton

O taraçaların en üstlerinden biz kuşları daim büyüyen sen
Her gece çiçekli bir dal yapan omuzlarından o kuşlar biz o canım
Arabanın kollarına
O kuşlarınız biz kıvılcımlardan daha parlak fışkıran bileğinden
O iç çekişleriyiz camdan heykelin o dirsekleri üzerinde kalkıp
doğrulan uyurken biri
gedikler açılan o pırıl pırıl yatağında
gedikler ki oradan mercan ormanlarda o düzlüklerde
geyikler görünür
Sonra çırılçıplak kadınlar ta derinlerinde bir
Maden ocağının
Hatırlarsın sonra sen uyanır trenden inerdin
Şöyle bir durup bakayım demezdin o koca koca barometrimsi
Köklerin peşindeki lokomotife şöyle bir
O ki sızlanır durur bakir ormanlarda ölümcül kazananlardan
Sızlanır durur o sümbül tüten bacalardan gömlek değiştiren
Mavi yılanlardan
O zaman biz senin önünden gidiyorduk biz o değişmelere
Bağlı bitkiler
Birinin her zaman suçüstü yakalayabileceği o her gece işaretler
Yapan biz
O hani evi yıkılırken hani birbirine karışmış bir yığın acayip şeyin
Önünde şaşırıp kalan
Sonra yatağını sofayı merdivenini arayan hani
Merdiven dallanır budaklanır büyür durmadan
Götürür değirmen taşından bir kapıya genişler nasıl bir
Alanda birdendire
Kuğular gibi sırtını çıkarır kanadını açar bir sahanlık yapar
Bir yerini ısıracakmış gibi kendi üstüne kıvrılır
Ama basamakların ayağımızın altında çekmeceler gibi birer birer
Açılışına bayılır
Ekmek çekmecelerin şarap sabun ayna merdiven çekmeceleri
O bir tutamlık saçın ten çekmeceleri
Tam bu sırada bakarsınız binlerce Vaucanson ördeği
Tüylerini parlatır
Sen şimdi geriye dönmeden göğüslerini yapan o malayı alıyorsun
Biz sana gülüyoruz sen bizi uzunlarımıza tutuyorsun
Sonra senin isteğin gibi duruyoruz işte
Göz kapaklarımızın altında öyle kımıldamadan hiç
Hani o yattığı neden sonra bir bakmak isteyen
Kadın gibi hani

(Çev.:İlhan Berk)

Andre Breton

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Şiir, kalabalığın içinde duyulan kişisel bir sestir.

Şiir, bir 'sen' figürüne seslenerek onunla geçmişte yaşanan iç içe geçmiş anları, dönüşümleri ve imgeleri anlatır. Anlatıcı 'biz' olarak kuşlar, bitkiler, çekmeceler gibi unsurlarla özdeşleşir; sen ise uzaklaşan, trenle giden, değişen bir varlıktır. Şiir, hatırlama, ayrılık ve dönüşüm etrafında döner; sonunda anlatıcı senin isteğinle durur ve bekler.

Ana duyguözlem
Ana temaayrılık
Duygusal yönkarma
Yoğunluk65/100

ANLAM

Ana düşünce

Geçmişteki birliktelik ve dönüşümler, şimdiki ayrılık ve bekleyiş içinde hatırlanır.

Temel çatışma

geçmiş ile bugün / birlikte olma ile ayrılık

Duygusal akış

Başlangıçta canlı ve hareketli imgelerle dolu olan şiir, sonlara doğru daha durağan ve bekleyişe dönüşür.

ATMOSFER

Geçmişe ait canlı imgelerle örülü, hüzünlü ve nostaljik bir bekleyiş atmosferi.
hüzünlünostaljikyalnızdüşsel
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.