Kalanlar

Göğsümü yalayan gül alevinden
Silinmez izler kalır.

Gökte bulutla oynayan çocuk,
Öksesine yıldız çakan melek kalır.

Akşam üstüler ki çöker kıyıya,
Toplanmış halatlar, yığılmış zincirler kalır.

Yapraklar dağılırken saçlarından,
Denize atılmış çelenk kalır.

Duvarda gölgeler öyle ıpıssız;
Hücremde kırılmış ekmek
Ve bir kuru ağaç kalır.

Uçsuz bir dinleyişle dinle,
Üstlen çöllerdeki rahmeti,
Ey gürleyen yalnızlığımız!
Yolumuzu gözleyen
Toprağa girdiğimiz vakit
Uğultulu derinlikler kalır.

Duy, unutuş rüzgârının
Açtığı son kapı benim;
Çekilince kalbimin suları,
Geriye senden başka ne kalır?