Yavaş Yavaş Aydınlanan

Yavaş yavaş aydınlanan
Bir deniz altı alemi,
Yosunlu bir boşluktan
Çekiyor kendine beni

Bir yıldız uzaklığında
Uyanıyor birer birer
Ürekek bulanıklığında
Zamanı bölen şekiller.

Ey sükutun bir nefeste
Yaktığı billur avize!

Bu esrarlı müselleste
Gökler yakınlaştı bize...

Aydınlığın hendesesi
Sonsuzluk bahçendir senin;
Dinleyin geliyor sesi
Arılarla böceklerin!

Bilirim kimse içemez
Üst üste aynı pınardan,
Bir veda gibi her nefes
Alışılmış kıyılardan.