Şiir, hatırlamanın en zarif biçimlerinden biridir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Bir kadın başı duvarda
Uzanmış süzüyor beni,
Ve gülünç kuşlar dallarda
Kırpıyor kirpiklerini.
Eriyen parmaklarımda
Mumyalanıyor aydınlık
Sesler çınlıyor anlımda
Hafıza gibi dağınık.
Yüzler asılı dallarda
Küçük, sıska, kandil yüzler,
Onlar ağlıyor kemanda
Ve üzüntü dolu gözler.
Bir kadın başı duvardan
Uzanmış gülüyor bana,
Gülüyor ta uzaklardan
Sabahın boş aynasına.
Ahmet Hamdi Tanpınar
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, duvarda asılı bir kadın başı ve dallarda beliren gülünç kuşlar, yüzler gibi imgelerle örülü, dağınık bir hafıza ve hüzünlü bir iç dünyayı anlatır. Anlatıcı, eriyen parmakları, mumyalanan aydınlık ve çınlayan seslerle zamanın ve belleğin dağılışını hisseder. Son bölümde kadın başının gülüşü, sabahın boş aynasına yansıyarak şiiri uzak ve boş bir yankıyla bağlar.
ANLAM
Hafıza ve zaman, dağınık imgeler ve gülünç yansımalar arasında çözülür; geçmiş, şimdiki zamanda boş bir aynada yankılanır.
geçmiş ile bugün
Başlangıçtaki süzülme ve kırpma imgeleri, son bölümde gülüş ve boş ayna ile daha mesafeli bir hüzne dönüşür.
ATMOSFER
Duvarda asılı yüzler ve dallardaki gülünç kuşlarla örülü, dağınık ve hüzünlü bir iç atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, kalbin unutmamayı seçtiği şeydir.