Fuzulî

FUZÛLÎ

Çok hoş efsâneler kurdun Fuzûlî
Sen her efsânede vardın Fuzûlî

Derdin ‘Allah yolu bir âhtan geçer’
Ah çektik, irfâna yordun Fuzûlî
Gözü âhu, saçı siyâhtan geçer
Ne ise merâmın, derdin Fuzûlî

Biz on beş yaşında her âha yârken
Seni yâd ederdik, sana uyarken
Doğrudan doğruya bir Allah varken
Mecâzdan mecâza sürdün fuzûlî

Döndün alev alev düşürdün dize
Ne Hakk’a ulaştık, ne indik öze
Kaç Leylâ karıştı bildiğin söze
Türlü sevdâları ördün Fuzûlî

Biz yokken hayırda, nâ’da bilâ’da
Mecnun çölde kaldı, kalpler Leylâ’da
Sen ki, karar kılıp yüce Mevlâ’da
Kaç başa, kaç belâ sardın Fuzûlî

Çok çiçek yolladık, yeller kokladı
Gerdan havasını tüller kokladı
Biz türkü söyledik eller kokladı
Sen hangi murâda erdin Fuzûlî

Ruhumuz kararmış, mecâzdan nur yok
Gerçi çok doğrusun ‘aşka sınır yok’
Biz başka mecnûnuz bizi tanır yok
Diyâr-ı zulmetmiş yurdun Fuzûlî

Kaç insan, şah geldi, avâne gitti
Ömürler o serv-i revâne gitti
Divâne SEYDAHMET divâne gitti
Sen, gerçek adını vurdun Fuzûlî
30.04.1998
Seyit Ahmet KUTUZMAN

Seyit Ahmet Kutuzman