Âgâz-ı Gazeliyyât 154

Şiir, geçici dünya zevkleriyle oyalanan bir anlatıcının iç dünyasını yansıtır. Anlatıcı, bazen şarapla bazen gamla vakit geçirdiğini, her nefeste bir an ve bir âlemle eğlendiğini söyler. Hüzünlü gönlün yalnızlığa alıştığını, bazen bir dostla avunduğunu belirtir. Geçmişte sevda kaynağı olan emellerin şimdi kıvrım kıvrım saçlarla oyalandığını, sevgiliden ayrı gözyaşı deryasında gezindiğini anlatır. Sonunda vuslat halvetine mahrem olamadığını, ama yine de her mahrem ve na-mahremle eğlendiğini, artık cömertlik ehli kalmadığını, Hatem'in kerem sohbetiyle avunduğunu ve kaleminin eğlence olmadığını, yine de mu'ciz-dem bir papağanla eğlendiğini ifade eder.