İnsan bazen bir şiirde çocukluğunu bulur.

İYİ Kİ ŞİİR VAR!

Okundu

Gezinti

Gezinti Şiiri - Abdurrahim Karakoç

Yalnızlık... caddede, sokakta, evde
Ben beni özlerim; gurbet bu derim.
Mezarlıkta güler yaşlı bir dede
Yaşarır gözlerim; gaflet bu derim.

Sevgi gürül gürül içime akar
Gönlüm dalgalanır ayağa kalkar
Özüm dost kucaklar, gözüm dost bakar
Bağlarım, çözerim; rahmet bu derim.

Kendi yavrusunu yemez kurt soyu
Gül açtı sayarım düğünü, toyu
Derde denk olursa sabırın boyu
Göğsüme dizerim; servet bu derim.

Zulüm tez doyurur, adalet aç kor
Yazık! . Arkasında intikam, öç kor
Toprak beş-on kemik, bir tutam saç kor
Düşünür gezerim; ibret bu derim.

Susayan toprağı gökler emzirir
Acıkan ağacı kökler emzirir
Dost ilhamlar beni, yoklar emzirir
Oturur yazarım; nimet bu derim.

(Beşinci Mevsim)

Abdurrahim Karakoç portresi

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Bir dize bazen uzun bir geceden daha derindir.

Şiir, anlatıcının yalnızlık ve gurbet duygusuyla başlayan içsel yolculuğunu, sevgi ve dostlukla huzura, ardından zulüm ve adaletsizlik karşısında düşüncelere dalmasını ve sonunda yazma eylemini bir nimet olarak görmesini anlatır. Her kıtada bir durum ya da duygu, 'derim' nakaratıyla kişisel bir yorum ve kabullenişe dönüşür.

Ana duyguHüzün
Ana temaYalnızlık
Duygusal yönKarma
Yoğunluk60/100

ANLAM

Ana düşünce

Yalnızlık ve gurbet duygusu, sevgi ve dostlukla aşılabilir; ancak zulüm ve adaletsizlik karşısında düşünmek ve yazmak bir nimet ve teselli kaynağıdır.

Temel çatışma

Yalnızlık ile sevgi/dostluk, zulüm ile adalet arasındaki karşıtlık.

Duygusal akış

Yalnızlık ve hüzünden sevgi ve huzura, ardından zulüm karşısında düşünceliliğe geçer.

ATMOSFER

İçe dönük, yer yer hüzünlü ama sevgi ve dostlukla yumuşayan, düşünsel bir atmosfer.
HüzünlüYalnızNostaljik
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.