“Asıl adı Yaşar Yılmaz olan Âşık Reyhani, 1932'de Erzurum'un Hasankale ilçesine bağlı Alvar köyünde doğdu. Köyüne gelen âşıklardan ve okuduğu kitaplardan beslenerek on sekiz yaşından sonra âşıklığa başladı; önce Dertli, ardından Bayburtlu Âşık Hicrani'nin verdiği Reyhani mahlasını kullandı. Huzuri Baba, Nihani, Cevlani, Efkari ve Gülistan Çobanoğlu gibi ustalardan gelenek ve usul öğrendi; Konya Âşıklar Bayramı'na aralıksız katılan yedi âşıktan biri oldu. "Alvarlı Reyhani", "Böyle Bağlar", "Kervan" ve "Şu Tepenin Arkasında" adlı kitaplarında şiirlerini toplayan Reyhani, Türk halk ozanlığı geleneğinin önemli temsilcilerinden biri olarak 2006'da Bursa'da vefat etti.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Akşam Olup Kuş Yuvaya Dönende
Aman Gazeteci Gel Bizim Köye
Avradı Şikayet (Kime Arzedeyim)
Bahar Gelsin Şu Dağlara Gideyim
Behey Rüzgar Gider İsen 1
Behey Rüzgar Gider İsen 2
Bekle Ağaç Meyve Versin
Benim Gibi (Bir Dertsiz Diyara)
Bugün Sabah İle Visal-i Yardan 1
Bugün Sabah İle Visal-i Yardan 2
Demedim Mi Gönül (Bağlar)
Diyarı Gurbete Düş Oldu Yolum
Elleri Koynunda (Bir Gelin)
Erzurumlu Gelin Düştü Aklıma
Eski Hatıralar (Bir Kara Gözlü)
Gece Yatmaz
Giderim (Öz Canımdan Çok)
Hele Gelin Görün Bizim Köyleri
İnsan Ömrü Kara Benzer
Kahpe Zaman (Çevirdi Beni)
Kırk Yıldır Saz Çalirem
Koklaya Koklaya (Gel Yarim)
Kömür Gözlüm Ateşine Düşeli
Olsaydı (Alemde Bahtiyar İnsan)
Sakın İnanmayın
Veremem (Bana Derler Aşık)
Yattım Gurbet Elde Gam Yastığına
Yazarlar Beni (Ben Gerçeğim)
Bazı cümlelerin sessizliği, söylediklerinden daha büyüktür.